Young Thai Artist Award - 3D - -

< กลับ

สาขาภาพยนตร์

FILM

a balloon

สุทธิชัย เหลืองอมรเลิศ

อ่านเพิ่มเติม

        ก่อนที่ ‘สุทธิชัย เหลืองอมรเลิศ’ เจ้าของรางวัล Jury’s Mention สาขาภาพยนตร์ ในโครงการรางวัลยุวศิลปินไทย 2553 หรือ Young Thai Artist Award 2010 จะเริ่มเล่าถึงงานประกวด เขาขอเล่าย้อนกลับไปถึงวัยเด็กที่เติบโตมากับฉากแอ็คชั่นในหนัง ทำให้เขากลายมาเป็นวัยรุ่นที่สนใจใน Visual Effect ก่อนจะจบลงด้วยหนังสั้นแนวดราม่าที่มีความรู้สึกส่วนตัวปะปน ซึ่งท้ายที่สุดก็ได้กลายมาเป็นผลงานที่จับใจ
        “ทุกอย่างเริ่มจากความชอบดูหนังแอ็คชั่นตั้งแต่เด็ก แล้วพยายามถ่ายตามด้วยกล้อง Handycam เพราะอยากทำหนังบ้าง พอโตขึ้นเราก็เริ่มชอบ Visual Effect มากกว่า มันทำให้เรารู้สึกว่า มันมีอะไรบางอย่างที่มากกว่าหนัง บวกกับที่ชอบคอมพิวเตอร์อยู่แล้ว พอเริ่มศึกษาก็ตัดสินใจเลือกเรียนสาขาภาพยนตร์ที่ลาดกระบัง ซึ่งเรากะไปสาย Visual Effect เต็มที่ เวลามีโปรเจ็กต์ก็พยายามจะทำ แต่เพื่อนไม่เข้าใจ ก็เลยต้องมาถ่ายเอง (หัวเราะ)
        “พอต้องทำธีสิส ผมเลือกตัวจบเป็นการกำกับภาพ เพราะรู้สึกว่าตอนนั้นเราไม่มีความเข้าใจและไม่มีความถนัดในทางกำกับเลย เราศึกษาเรื่อง CG มา ศึกษาเรื่องกล้องมาว่าจะทำยังไงให้มันได้ภาพตามที่ต้องการ เลยให้เพื่อนมาเป็นคนกำกับให้ โดยมีเราคอยบอกความต้องการอีกที” สุทธิชัยเล่าถึงจุดเริ่มต้นของเส้นทาง และจุดเริ่มต้นของผลงานที่ส่งประกวด
        ผลงานของสุทธิชัยมีชื่อว่า ‘ชายแก่ที่สะพานปลา’ โดยตัวบทดัดแปลงจากหนังสือของ วินทร์ เลียววาริณ ที่บอกเล่าเรื่องราวผ่านบทสนทนาของชายสองคน แล้วจึงมาเฉลยว่า จริง ๆ แล้วทั้งคู่เป็นพ่อลูกกัน แต่สาเหตุที่บทสนทนานั้นออกมาดูแสนธรรมดา เพราะคนพ่อจำลูกตัวเองไม่ได้ เนื่องด้วยโรคอัลไซเมอร์
        ถึงแม้ชีวิตจริงของสุทธิชัยจะไม่ได้เหมือนเรื่องราวของหนัง แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกยึดโยง และมีความรู้สึกส่วนตัวต่อผลงานชิ้นนี้อยู่ไม่น้อย
        “ด้วยความที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับพ่อลูก และด้วยความที่เราไม่สนิทกับพ่อ เราเลยอยากทำหนังพ่อลูกที่พอไม่สนิทกันก็เปรียบเหมือนคนไม่รู้จักกัน รู้สึกว่ามันมีบางอย่างเกี่ยวกับพ่อที่เราไม่อยากจะจำ ผมว่าคนทำหนังหลาย ๆ คนต่างก็เอาเรื่องส่วนตัวของตัวเองใส่เข้าไป ไม่งั้นเราจะไม่มีทางรู้สึกเชื่อมโยงกับดีเทลบางอย่างได้เลย” เขาเล่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง
        เมื่อเป็นเช่นนั้น คติในการถ่ายภาพของสุทธิชัยจึงให้ความสำคัญกับความสวยงามเป็นลำดับท้าย ๆ กลับกันสิ่งที่ถูกให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกคือ ‘ความรู้สึก และ ความจริง’
        “ผมไม่ได้ไม่ชอบความสวยงาม แต่ผมชอบความรู้สึกจริงๆ มากกว่า บางเฟรมอาจไม่เป๊ะ แต่มันได้อารมณ์ โฟกัสไม่ชัดด้วยซ้ำ แต่มันออกมาดีจัง มันถ่ายทอดความรู้สึก ณ ตรงนั้น ณ ช่วงเวลานั้นออกมาได้ จริง ๆ การถ่ายสวยมันก็ดี แต่ถ้าเปรียบกับหนังที่ถ่ายออกมาแล้วคนดูสามารถเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นได้ มันเป็นความรู้สึกที่ต่างกันมากเลย
        “เพราะฉะนั้น ผมว่าการที่ผลงานศิลปะนั้น ๆ จะจับใจคนได้ มันต้องเป็นสิ่งที่คนดูรู้สึกเชื่อมโยงกับมันได้ด้วย อาจจะเป็นเรื่องเล็ก เรื่องใหญ่ แต่มันก็เป็นเรื่องที่เขาสามารถสัมผัสได้ด้วยความรู้สึกของตัวเอง หรือดูแล้วรู้สึกว่า ถ้ามีโอกาส เราก็อยากจะลองทำดูเหมือนกัน”
        ปัจจุบัน สุทธิชัยมีสถานะเป็นผู้กำกับภาพให้กับหนังและโฆษณาที่มีจุดเริ่มต้นมาจากคำชวนของเพื่อนในกลุ่มทำธีสิส แม้จะไม่ใช่สิ่งที่เขาตั้งเป้าเอาไว้หลังเรียนจบ ถึงอย่างนั้น เขาก็มองสิ่งนี้เป็นการสร้างงานศิลปะรูปแบบหนึ่งที่มีความหมายไม่แพ้รูปแบบอื่นเลย
        “จริง ๆ ศิลปะเป็นสิ่งที่ค่อนข้างนามธรรมนิดหนึ่งนะ อยู่ที่ว่าเรามองคุณค่าของมันยังไงมากกว่า เพราะสุดท้ายคนจะให้ค่าศิลปะไม่เท่ากัน เราว่าเกณฑ์ในการวัดคุณค่าหรือความหมายของศิลปะอยู่ที่ตัวเราเองมากกว่า อาจจะมีเรื่องของส่วนรวมมาเกี่ยวข้องบ้างนิดหน่อย หรือต่อให้สิ่งนั้นจะเป็นภาพที่ถูกถ่ายออกมาโดยไม่ได้เซ็ตเลย เราก็สามารถมองมันเป็นศิลปะได้”

ผลงานที่ภาคภูมิใจ