Young Thai Artist Award - 3D - -

< กลับ

สาขาศิลปะ 3 มิติ

THREE DIMENSIONAL ART

a balloon

อิ่มหทัย สุวัฒนศิลป์

อ่านเพิ่มเติม

        “ชีวิตเราไม่มีช่วงที่ขาดหายไปจากการทำงานศิลปะเลย”
        ‘อิ่ม-อิ่มหทัย สุวัฒนศิลป์’ Visual Artist เจ้าของรางวัลดีเด่น สาขาศิลปะ 3 มิติ
โครงการรางวัลยุวศิลปินไทย 2547 หรือ Young Thai Artist Award 2004
เล่าถึงความผูกพันระหว่างตนเองและงานศิลป์แต่ถ้าถามว่าเมื่อไหร่ที่ภาพการเป็นคนทำงานศิลปะของเธอเริ่มชัดเจนตอนนั้นเห็นจะเป็นวัยเรียนมหาวิทยาลัยที่อะไรหลายอย่างเริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น ซึ่งการมีอาจารย์สาครินทร์ เครืออ่อน เป็นแรงบันดาลใจก็ทำให้เธอตัดสินใจเลือกเรียนเอกศิลปไทย
        “คนนอกอาจคิดว่าศิลปไทยต้องวาดลายไทย เขียนสี ตัดเส้นแต่ความเป็นจริงการเรียนศิลปะไทยนั้นเน้นวิธีคิด เบื้องหลังของความเป็นไทยเป็นหลักอาจารย์ก็เปิดกว้างมาก ๆ ไม่ได้ถูกกำหนดแค่เทคนิคหรือรูปแบบ แต่ยังลงไปที่รายละเอียดความคิดที่จะถ่ายทอดผลงานอีกด้วย” อิ่มเล่า
        หลังจากนั้นชีวิตเธอก็เหมือนการผจญภัย เริ่มจากการสอบทุนไปเรียน วิชา Mixed Media ที่โรงเรียนศิลปะ École Nationale Supérieure des Beaux-Arts de Paris (ENSBA) (Certificate for Exchange Programme) เมืองปารีส สาธารณรัฐฝรั่งเศส
        ต่อมาปี 2007 อิ่มได้แสดง Solo Show ที่ Whitespace Gallery ซึ่งงานนั้นทำให้เธอได้พบเจ้าของแกลเลอรี่จากกัวลาลัมเปอร์ที่เข้ามาติดต่อขอเอางานชุดนี้ไปจัดแสดง ณ ประเทศมาเลเซีย
        “เหมือนงานพาเราไปเอง พาไปตลอด” อิ่มพูดถึงความรู้สึกเมื่อตอนนั้น
        พอเข้าช่วงปี 2008-2009 อิ่มได้ทุนไปเรียนคอร์สแกะสลักหินอ่อนที่อิตาลี 1 ปีการศึกษา (9เดือน) ก่อนได้ทุนไปอิตาลีงานธีสิสปริญญาโทมีเนื้อหาเกี่ยวกับคุณพ่อที่จากไปเมื่อต้นปี 2008 ซึ่งงานชุดนี้ยังพาเธอไปยัง Inchoen Women Artists’ Biennale (2009) และ Busan Biennale (2010)
        “ตอนอายุ 27 เราแอบคิดว่าตัวเองเก่งที่ได้แสดงงานระดับ Biennale ซึ่งเราอายุน้อยที่สุดในงานแสดงครั้งนั้น แต่จู่ ๆ เราก็เปิดดูในสูจิบัตรว่าใครที่อายุมากสุดในงาน Incheon Women Artist’ Biennale และมันทำให้เราคิดมุมกลับเลยว่า เขาอายุขนาดนี้แล้ว แต่เขายังมีผลงานอยู่เลย ยังมีคนดูอยู่เลย ยังได้รับการยอมรับในวงการอยู่เลย เขาเจ๋งกว่าเราไม่รู้กี่เท่า ส่วนเราเพิ่งเป็นแค่ก้าวแรกด้วยซ้ำ มันยังพิสูจน์อะไรไม่ได้เลย
        “ตั้งแต่วันนั้นวิธีคิดมันเปลี่ยนไป ซึ่งดีที่อิ่มคิดได้ว่าจริง ๆ แล้วเราไม่ได้เก่งเลย เพราะคนที่อายุมากแล้ว แต่วงการยังยอมรับเขาอยู่ มันน่าทึ่งมากว่าคุณทำงานยังไงให้ยังอยู่ในความสนใจได้ตลอด มันเป็นรสชาติใหม่ที่อิ่มยังไม่เคยได้ลิ้มรสและเราอยากเป็นแบบนั้น แบบที่คนไม่ลืมงานเรา เอาจริง ๆ มันไม่ใช่แค่งาน แต่คือวิธีที่เราร่วมงานกับคน เราทำงานกับเขาแบบไหน เราใส่ใจและให้ความสำคัญกับคนรอบ ๆ ยังไงด้วย
        จนกระทั่งปลายปี 2017 อิ่มตัดสินใจย้ายไปอยู่จังหวัดลำพูน พร้อมสร้างสตูดิโอที่มีชื่อว่า ‘ในนาสตูดิโอ’
        “มันไม่ท้อ แต่เหนื่อยมาก”
อิ่มตอบกลับเมื่อถูกถามว่าเคยท้อไหมในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
        ในแง่มุมของการทำงาน อิ่มแยกออกเป็นสองรูปแบบ หนึ่งคือ
นิทรรศการมีการกำหนดธีมมาให้ หรือภัณฑารักษ์นำคอนเซปต์มาเล่าให้เราฟัง
แล้วบอกว่างานของเธอจะตอบโจทย์นั้นได้อย่างไรบ้าง
        สองคือ จากประสบการณ์ตรง หรือจากการพบเจอวัตถุดิบที่น่าสนใจเป็นพิเศษ แต่เมื่อลงมือทำแล้ว การจะตอบว่าชิ้นไหนเสร็จไม่เสร็จ เป็นเรื่องของความรู้สึกล้วน ๆ
        “การวัดว่างานชิ้นไหนเสร็จแล้วเป็นสิ่งที่ยากมากมันใช้เซนส์ของความรู้สึกเป็นหลักว่าเราจะพอที่จุดไหน โดยส่วนตัวการจะหยุดทำเมื่อไหร่หมายความว่างานชิ้นนั้นสามารถบอกคนดูในสิ่งที่เราอยากจะสื่อสารได้ครบถ้วนหรือยังเราอาจจะไม่ได้ใช้ความงามเป็นที่ตั้ง แต่เราเอาเนื้อหาเป็นตัวตั้งและเราพอใจที่จะหยุดทำมันได้แล้ว”
        เพราะสำหรับอิ่ม หน้าที่ของศิลปะคือการสื่อสารเนื้อหาออกไปยังผู้ชม แต่หลังจากนั้นความเข้มข้นทางความรู้สึกที่คนดูจะได้รับ มักจะเชื่อมโยงอยู่กับประสบการณ์ส่วนตัวของคนคนนั้นการรับรู้ต่อชิ้นงานแต่ละชิ้นจึงไม่เท่ากัน
        “ศิลปะทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงของสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ศิลปะสามารถกลายเป็นจุดเริ่มต้นไปสู่การเปลี่ยนแปลงของบุคคล ขยายผลไปสู่สังคม
        “แต่หากจะไปถึงจุดนั้นได้ศิลปินต้องมีศักยภาพมากพอที่จะสร้างงานเพื่อกระตุ้นความรู้สึกของผู้ชมในระดับที่เข้มข้นจนเกิดเป็นความสะเทือนใจ ศิลปะอาจทำหน้าที่สะท้อนปัญหาที่เกิดขึ้นและกระตุ้นจิตสำนึกให้เกิดแก่ผู้ชม เมื่อจิตสำนึกเกิดขึ้นจะนำไปสู่การแก้ปัญหาในเชิงปฏิบัติในที่สุด” อิ่มอธิบายถึงแนวคิดของตัวเอง
        แล้วตัวอิ่มจะทำงานศิลปะไปจนถึงเมื่อไหร่ เป็นคำถามที่เธอต้องนิ่งคิดก่อนจะตอบกลับมาอย่างเรียบง่าย และเป็นธรรมชาติขณะเดียวกันก็เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกขอบคุณตัวเอง
“อยากทำงานศิลปะไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะไม่มีแรงทำ ยังมีคนซื้องานมีเงินมาใช้จ่ายในครอบครัว นาทีนี้ไม่ต้องรวยก็ได้ เราแค่อยู่ในสตูดิโอ เลี้ยงแมวกินข้าวที่เราทำเองก็พอ เราโชคดีที่ได้ทำงานที่เรารัก นึกไม่ออกเหมือนกันว่า ถ้าไม่ได้ทำอาชีพนี้เราจะทำอะไรแทน”
        ก่อนจากกัน อิ่มฝากคำพูดถึงเด็กรุ่นใหม่ที่กำลังก้าวเท้าสู่แวดวงคนทำงานศิลปะทีแรกเธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดีเพราะเธอเชื่อว่าทุกวันนี้เด็กรุ่นใหม่ก็มีความเก่งและความพร้อมในตัวกันอยู่แล้ว
        “ความอดทน เป็นคุณสมบัติที่คนทำงานศิลปะควรมี อดทนกับทุกอย่าง ในงาน ในการรอคอยมันใช้เวลา ที่สำคัญกว่านั้นเราอยากเห็นพวกเขาได้รับการสนับสนุนหรือช่วยเหลืออย่างจริงจังจากหน่วยงานของรัฐเพื่อให้ศิลปินไทยก้าวไปสู่เวทีระดับโลกมากขึ้นเรื่อย ๆ”

โครงการรางวัลยุวศิลปินไทย

รางวัลดีเด่น สาขาศิลปะ 3 มิติ 2547 คลิกเพื่อรับชมผลงาน