Young Thai Artist Award - 3D - -

< กลับ

สาขาวรรณกรรม

LITERATURE

a balloon

สิริพร เชษฐสุราษฎร์

อ่านเพิ่มเติม

        “การเขียนเปรียบเสมือนการทบทวนตัวเองอยู่เสมอ ทั้งในแง่ความคิด ความรู้สึก และสิ่งที่เรากำลังให้ความสนใจ เรามักได้แรงบันดาลใจจากสิ่งรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นข่าวสาร ภาพยนตร์ หรือแม้แต่การ์ตูน และระหว่างเขียน ก็เหมือนเรากำลังดึงตัวตนบางส่วนออกมาผ่านถ้อยคำที่ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นงานเขียน เพราะฉะนั้น งานวรรณกรรมจึงเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นเพื่อเยียวยา พูดคุย และอยู่ร่วมกับตัวเอง”
        ‘สิริพร เชษฐสุราษฎร์’ คือศิลปินอิสระ และเบต้ารีดเดอร์ (Beta Reader) เจ้าของรางวัลดีเด่น สาขาวรรณกรรม ในโครงการรางวัลยุวศิลปินไทย 2558 หรือ Young Thai Artist Award 2015 และโครงการรางวัลยุวศิลปินไทย 2562 หรือ Young Thai Artist Award 2019
        นอกจากนี้ เธอยังเป็นนักเขียนผู้หลงใหลในการ์ตูน วัฒนธรรม และวิธีคิดแบบญี่ปุ่น หรือที่เรียกตัวเองอย่างขำขันว่า ‘โอตาคุ’ ความชอบนี้เองที่ค่อย ๆ เติบโตเป็นแรงผลักดันสำคัญในการเล่าเรื่องผ่านงานเขียน
        สิริพรเล่าว่า เธอเคยเป็นเด็กหลังห้องที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองถนัด หรือมีความสามารถพิเศษด้านใด จนกระทั่งช่วงมัธยมศึกษาปีที่ 2 อาจารย์ประจำวิชาภาษาไทยสั่งให้นักเรียนเขียนเรื่องสั้นไม่เกิน 2 หน้ากระดาษ A4 ด้วยความชื่นชอบในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ชั่วโมงพิศวง ซึ่งเต็มไปด้วยเรื่องราวลี้ลับและ(สิ่ง)เหนือธรรมชาติ เธอจึงหยิบไอเดียจากเรื่องดังกล่าวมาเป็นแรงบันดาลใจ สร้างสรรค์ผลงานแนวลึกลับชิ้นแรกและส่งให้อาจารย์อ่าน
        “ปรากฏว่าตอนที่อาจารย์วิจารณ์งานในชั้นเรียน ท่านเรียกไปสอบถามว่าเราได้คัดลอกงานของใครมาหรือเปล่า เนื่องจากงานชิ้นนี้ไม่เหมือนกับผลงานของเด็กมัธยมทั่วไป แต่เรายืนยันว่าเขียนด้วยตัวเอง พร้อมกับมีเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ช่วยเป็นพยานให้ด้วย ตอนนั้นเองรู้สึกเหมือนถูกจุดประกาย ว่าแท้จริงแล้วเรามีสิ่งที่ถนัดซ่อนอยู่ในตัว”
        หลังจบมัธยมศึกษา เธอเริ่มมุ่งมั่นพัฒนางานเขียนอย่างจริงจัง จึงตัดสินใจศึกษาต่อในสาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
        “ตอนปีหนึ่งได้เข้าร่วมค่ายวรรณกรรมสัญจรที่จัดโดยสาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ภายในค่ายมีการแบ่งกิจกรรมออกเป็นฐานต่าง ๆ เช่น ข่าว สารคดี กวีนิพนธ์ เรื่องสั้น ฯลฯ อย่างแรกที่คิดเลยคือ ข่าวกับสารคดีคงไม่ใช่ทาง เพราะค่อนข้างเป็นคนไร้สาระ (หัวเราะ) ส่วนกวีนิพนธ์ก็ดูต้องใช้สำนวนมากกว่าที่ถนัด สุดท้ายเลยเลือกอยู่ที่ฐานเรื่องสั้น ซึ่งรู้สึกว่าเข้ากับตัวเองที่สุด
        “กิจกรรมในค่ายคือให้พวกเราเดินป่าเพื่อออกตามหาแรงบันดาลใจ แล้วนำกลับมาเขียนเรื่องสั้นส่งให้วิทยากรอ่าน ก่อนจะคัดเลือกผลงานที่โดดเด่นมอบรางวัลให้ประมาณสามรางวัล พร้อมรางวัลชมเชยและเกียรติบัตรเป็นกำลังใจ ปรากฏว่าครั้งนั้นได้รางวัลที่ 1 ดีใจมาก เหมือนได้รับการยืนยันเล็ก ๆ ว่าตัวเองน่าจะมาถูกทางแล้ว”
        หลังจากจบค่ายวรรณกรรมสัญจร อาจารย์ผู้จัดกิจกรรม ซึ่งก็คือ รองศาสตราจารย์ธัญญา สังขพันธานนท์ ศิลปินแห่งชาติ เจ้าของนามปากกา ‘ไพรฑูรย์ ธัญญา’ ได้เข้ามาช่วยผลักดันและสนับสนุนให้สิริพรต่อยอดงานเขียนของตนเองอย่างจริงจัง นับเป็นอีกหนึ่งจุดเปลี่ยนสำคัญที่เปิดโอกาสให้เธอได้เรียนรู้ พัฒนา และขยับเข้าใกล้วรรณกรรมในมิติที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
        เธอจึงส่งผลงานชื่อ ‘เช้าวันหนึ่ง กับแมวอ้วน และเรื่องอื่นๆ’ เข้าประกวดในโครงการรางวัลยุวศิลปินไทย 2558 หรือ Young Thai Artist Award 2015 และคว้ารางวัลดีเด่น สาขาวรรณกรรม มาครอง
        “เราเขียนจากสิ่งที่เคยเจอกับตัวเอง ในวิชาหนึ่งตอนเรียนปริญญาตรี อาจารย์ให้แต่งเพลงแล้วอัดคลิปร้องเพลงส่ง ตอนนั้นคิดอยู่นานว่าจะเริ่มยังไงดี จนสุดท้ายนึกขึ้นได้ว่า ถ้าจะเขียนเพลง ก็น่าจะเล่าจากเรื่องที่อยากเล่าจริง ๆ จึงออกมาเป็น ‘เช้าวันหนึ่งกับแมวอ้วน’ ยืมทำนองเพลง Norwegian Wood ของ The Beatles มาใส่ แล้วแต่งเนื้อเอง รู้สึกสนุกมาก จึงนำไอเดียนั้นมาต่อยอดเป็นเรื่องสั้น ประมาณว่า มีเด็กคนหนึ่งนั่งทำการบ้านอยู่ แต่คิดไม่ออก จู่ ๆ ก็มีแมวอ้วนโผล่มาคุยกับเด็กคนนั้น แมวตัวนี้เป็นเหมือนตัวละครเชิงสัญญะ ได้แรงบันดาลใจมาจากแมวยิ้มใน Alice in Wonderland”
        อีกไม่กี่ปีถัดมา เธอได้สร้างผลงานเขียนที่มีชื่อว่า ‘ประหลาด’ ได้รับรางวัลดีเด่น สาขาวรรณกรรม ในโครงการรางวัลยุวศิลปินไทย 2562 หรือ Young Thai Artist Award 2019 อีกครั้ง หนึ่งในช่วงเวลาสำคัญขณะกำลังศึกษาต่อระดับปริญญาโท ในสาขาและคณะเดิม
        “ขณะเรียนวิชาคติชน รู้สึกว่านิทานพื้นบ้านมีความน่าสนใจ จึงอยากเขียนเรื่องสั้นที่ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอ่านนิทานหรือเรื่องเล่าพื้นบ้าน วางโครงเรื่องไว้ทั้งหมด 13 เรื่อง เป็นเรื่องสั้นที่จบในตัวแบบนิทาน และมีแนวคิดว่าอยากเขียนให้ออกมาในลักษณะ Dark Fairy Tales จึงกลายเป็นชุดเรื่องสั้นชุดนี้ขึ้นมา”
        เธอกล่าวว่า ช่วงเวลาที่ศึกษาในระดับปริญญาโทช่วยให้เข้าใจทฤษฎีวรรณกรรมอย่างลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น เมื่อได้เรียนรู้เครื่องมือในการสร้างงานต่าง ๆ อย่างเป็นระบบ การเขียนของเธอก็ค่อย ๆ พัฒนาไปสู่กระบวนการที่มีโครงสร้างชัดเจนและมีเป้าหมายมากขึ้น ซึ่งผลงานล่าสุดของเธออย่าง ‘เริงเล่นไปกับหมาป่า’ ก็ได้รับรางวัลชมเชย ลูกโลกสีเขียวครั้งที่ 23 ประจำปี 2568 ประเภทเรื่องสั้น โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากการ์ตูนของ Studio Ghibli ด้วย
        “เวทีนี้เน้นเรื่องการอนุรักษ์ธรรมชาติ ถ้าพูดถึงนิเวศสำนึก สิ่งแรกที่นึกถึงคือ Ghibli ซึ่งมักเล่าเรื่องความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ เราก็หยิบแนวคิดนั้นมาใช้ โดยให้ตัวเอกกลายร่างเป็นหมาป่า ในโลกที่เกิดวิกฤตประหลาด ต้นไม้ขึ้นปกคลุมเมือง ผู้คนเริ่มกลายเป็นสัตว์ ตัวเอกเองกลายเป็นหมาป่า และเมื่อเป็นเช่นนั้น ความรู้สึกนึกคิดก็เริ่มโน้มเอียงไปทางธรรมชาติมากขึ้น ทั้งที่คนในครอบครัวยังพยายามยื้อให้กลับมาเป็นมนุษย์ ตอนท้าย ตัวเอกตัดสินใจยืนอยู่ฝั่งสัตว์ และเข้าร่วมต่อสู้กับมนุษย์”
        อีกหนึ่งเรื่องสั้นที่ผ่านเข้ารอบตีพิมพ์ในรางวัลราหูอมจันทร์ ฤดูกาลแรก ปี 2568 ฉบับที่ 29 คือเรื่อง ‘ในโลกที่ไม่มีบาตรซ่อนอยู่ในมวยผม’ เธอได้รับแรงบันดาลใจจากวัฒนธรรมญี่ปุ่น ถ่ายทอดภาพสังคมที่เคร่งเครียดและมีอัตราการฆ่าตัวตายสูงเรื่องราวสะท้อนความเศร้าและความหดหู่ในชีวิต หากวันหนึ่ง ชีวิตในบทบาทนี้จะจบลง และได้ข้ามไปใช้ชีวิตในบทบาทอื่นที่ดีกว่า เป็นคนที่ได้รับความรักและพลังอำนาจมากขึ้นจะเป็นอย่างไร นั่นคือความหวังที่เธออยากบอกเล่า ผ่านแนวคิดการ์ตูนข้ามโลกอย่างอิเซไกผสานกับตำนานพระโมคคัลลานะ
        ก่อนจบบทสนทนา เธอเล่าว่างานเขียนที่ผ่านมา มักจะสะท้อนแนวคิดเฉพาะเจาะจง แต่ในอนาคต เธอมีเป้าหมายที่จะสร้างสรรค์งานที่สื่อสารแนวคิดที่เป็นสากล เพื่อเชื่อมโยงและส่งผลกระทบต่อผู้อ่านในวงกว้างมากขึ้น

ผลงานที่ภาคภูมิใจ