Young Thai Artist Award - 3D - -

< กลับ

สาขาการประพันธ์ดนตรี

MUSIC COMPOSITION

a balloon

ธนาคาร เอชสโกลฟิลด์

อ่านเพิ่มเติม

ธนาคาร เอชสโกลฟิลด์
นักประพันธ์ดนตรี
    “สิ่งแรกที่มนุษย์ทำคือส่งเสียงร้อง เสียงเป็นตัวแทนของปัจจัยหลายอย่าง เราจึงใช้เสียงในการสื่อสารและแสดงความคิด ทั้งยังใช้เสียงเป็นสื่อในการเลียนแบบเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ต่อไป
    “ถ้าจะลงลึกกว่านี้ ผมมองว่า ‘เสียง’ คือสัญญาณแรกของชีวิต ตั้งแต่ปฐมกาลของจักรวาล โปรตอนและนิวตรอนต่างสั่นสะเทือนอยู่บนคลื่นความถี่ของตัวเอง แม้จักรวาลในห้วงแรกจะไร้เสียงในความหมายทางกายภาพ แต่การสั่นสะเทือนเหล่านี้ ก็อาจถูกมองว่าเป็น ‘เสียงแรก’ ในเชิงการดำรงอยู่ เสียงเลยไม่ใช่เพียงการได้ยิน แต่คือเงื่อนไขของการปรากฏ หากไร้ซึ่งเสียง มนุษยชาติย่อมไร้ตัวตน ประวัติศาสตร์จะไร้ร่องรอย และศิลปะจะไม่ถือกำเนิดขึ้น”
    แบงค์-ธนาคาร เอชสโกลฟิลด์ เจ้าของรางวัลยอดเยี่ยม สาขาการประพันธ์ดนตรีโครงการรางวัลยุวศิลปินไทย 2560 หรือ Young Thai Artist Award 2017 พูดถึงความหมายของเสียงจากมุมมองของเขาในฐานะคนทำงานศิลปะคนหนึ่ง ซึ่งการที่เขาบอกว่า ‘ถ้าไม่มีเสียงก็ไม่มีศิลปะ’ เห็นจะเป็นความจริง เพราะผลงาน ‘Polaroid’ ที่พาให้เขาชนะเลิศการประกวดนั้นมีจุดเริ่มต้นอยู่บนขบวนรถไฟในประเทศเนเธอร์แลนด์ โดยเสียงที่ก่อให้เกิดผลงานศิลปะชิ้นนี้ คือบทสนทนากับ หลุยส์-ปิยวัฒน์ หลุยลาภประเสริฐ

    “เราคุยกันเรื่องธีมการประกวดปีนั้นกับพี่หลุยส์ ตอนนั้นเห็นกล้องโพลารอยด์ในมือของรุ่นน้องที่ไปด้วยกัน ก็เลยนึกขึ้นได้ว่า ทำไมไม่ตั้งชื่อเพลงว่า ‘Polaroid’ จากตรงนั้น คอนเซ็ปต์ของชิ้นงานก็ค่อย ๆ ชัดขึ้น มันเกี่ยวข้องกับการ Capture Motion แต่ไม่ใช่แค่การหยุดภาพเคลื่อนไหวเอาไว้เฉย ๆ เพราะ Motion ที่ว่านี้จะค่อย ๆ ขยายรายละเอียดออกไปเรื่อย ๆ ทั้งในเชิงเสียงและภาวะรับรู้
    “เอาจริง ๆ ตอนที่ประกวดปีนั้น หรือแม้แต่เวลาที่ผมส่งงานเข้าประกวดที่ไหนก็ตาม ผมไม่เคยคิดว่าเรากำลังแข่งกับใคร ผมมองว่ามันเป็นโอกาสที่ดีที่เราจะได้สร้างผลงานใหม่ขึ้นมา เพราะงานทุกชิ้นสามารถต่อยอดไปสู่อะไรบางอย่างได้เสมอ แต่ก็ยอมรับตรง ๆ ว่าตอนที่ประกาศผลแล้วได้รางวัล ผมรู้สึกดีมากจริง ๆ” แบงค์เล่าถึงที่มาของผลงานพร้อมความรู้สึกในตอนนั้น
    นอกจากส่งให้แบงค์ได้รับรางวัลยอดเยี่ยมแล้ว ผลงานชิ้นนี้ยังมีส่วนในการต่อยอดให้เขาได้เติบโต โดยเขาจำกัดความงานชิ้นนี้ว่า 1 ใน 4 ผลงานที่ทำการทดลองด้วยเทคนิคใหม่ ๆ ผ่านการพยายามออกจากภาษาเดิมที่เคยใช้มาตลอด
    “เพลงชิ้นนั้นทำให้ผมคิดได้หลายอย่างนะ เพราะว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมกำลังศึกษาปริญญาโท และเป็นช่วงที่ผมกำลังจะทิ้งภาษาเก่าที่เคยใช้ในผลงานก่อนหน้า พยายามหาเสียงใหม่ ๆ พยายามหาวิธีการแต่งเพลงใหม่ ๆ พยายามจะออกจากภาษาเดิม จากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ในเรื่องของงานก็มาไกลพอสมควร ฉีกออกไปจากปีที่ประกวดมากเหมือนกัน แต่มันก็พาผมมาได้ไกลเหมือนกัน”
    ในตอนนี้แบงค์กำลังศึกษาต่อในระดับปริญญาเอกที่ CUNY Graduate Center เป็นอาจารย์พิเศษ และเป็น Freelance Composser ซึ่งไม่เพียงแต่เป็นการเติบโตทางสายงาน แต่การศึกษาในระดับปริญญาเอกยังช่วยขยายขอบเขตการรับรู้เกี่ยวกับ ‘เสียง’ ของเขาให้กว้างขึ้น จนเริ่มจะเห็นว่าจริง ๆ แล้วตัวเองชอบอะไร
    “พอเรียนปริญญาเอกก็ต้องรีเสิร์ชและทำงานวิจัยพอสมควร จนทำให้เราไม่ได้มองว่า ‘เสียง’ เป็นแค่เทคนิคเพื่อสร้างเพลงแบบใดแบบหนึ่งขึ้นมาอีกต่อไป ผมเริ่มมองว่ามันเกี่ยวข้องกับเรื่องของอัตลักษณ์ และยังสัมพันธ์กับบริบทของโลกปัจจุบัน ทั้งการเมือง ประวัติศาสตร์ และสถานการณ์ร่วมสมัยที่ส่งผลต่อแนวทางของเราอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้” แบงค์เล่า
    เมื่อได้เห็นอะไรมากขึ้นผ่านเสียงที่นำทางแบงค์มาจนถึงวันนี้ก็มีอีกหนึ่งสิ่งที่เปลี่ยนไป นั่นคือแนวคิดในการสร้างผลงานให้จับใจผู้คน เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดตลกว่า ถ้าตนแคร์ผู้คนจริง ๆ ตอนนี้คงทำงานอยู่ในสาย Commercial ไปแล้ว
    “ผมเลือกที่จะเป็นนักแต่งเพลงที่เน้นแนวทางทดลองเป็นหลัก ถ้าถามว่าคนฟังสำคัญไหม ก็ต้องบอกว่าคนฟังมีบทบาทสำคัญในฐานะผู้สนับสนุน แต่ในวงการดนตรีสมัยใหม่ คนที่ติดตามและสนับสนุนเรามักจะให้ความสำคัญกับตัวตนของผู้ประพันธ์ดนตรี รวมถึงวิธีคิดและกระบวนการทำงานของเขามากกว่า ด้วยเหตุนี้ ผมจึงให้ความสำคัญกับการพัฒนาแนวคิดของตัวเองอยู่เสมอเพื่อไม่ให้ล้าหลัง และพยายามทำให้แนวทางของตัวเองลึกขึ้น รวมถึงชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
    “แต่ถ้าผมจะต้องวิพากษ์ตัวเองในเรื่องนี้ ผมมองว่างานที่เราทำอยู่เรื่อย ๆ ถ้าถามว่ามันใหม่ขึ้นไหม มันก็ใหม่ขึ้น แต่ว่าความเป็นจริงมันไม่ได้มีแค่ตัวผม หรือผู้ประพันธ์ดนตรีเพียงหนึ่งหรือสองคนเท่านั้น ยังมีเด็กรุ่นใหม่ที่ปรากฏขึ้นมาอยู่เสมอ และผลงานของพวกเขาก็มักจะใหม่กว่าเรายิ่งขึ้นไปอีก สุดท้ายมันอาจกลายเป็นว่า เราจะถูกกลืนกินไปตามกาลเวลา ผมคิดว่าสิ่งที่เราทำได้ดีที่สุด คือการทำให้ผลงานของเราชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนมากพอที่จะสะท้อนตัวตนของเราออกมาได้อย่างแท้จริง
    ถึงแม้แบงค์จะพูดว่าตัวเองอาจถูกกลืนหายไปตามกาลเวลาเมื่อถึงคราวของคนรุ่นใหม่ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาต้องแข่งขันแบบไม่ลืมหูลืมตา เพราะเอาเข้าจริงแล้ว เขาเองก็มีส่วนในการสนับสนุนคนรุ่นใหม่อยู่เสมอ สิ่งนี้เริ่มต้นจากความคิดของหลุยส์ที่บอกกับเขาว่าอยากจะจัดเวิร์คช็อป ขยายใหญ่สู่การร่วมงานกับศิลปินจากต่างประเทศ ก่อนจะผลักดันให้เกิดขึ้นเป็นเทศกาลชื่อ ‘IntAct Festival’ ที่เหล่านักดนตรีในแวดวงดนตรีคลาสสิกสมัยใหม่ต่างมารวมตัวกันอย่างล้นหลาม
    “มีน้อง ๆ จากเวที Young Thai Artist Award และคนอื่น ๆ ด้วย มีการโปรโมตผลงานของเขาเรื่อย ๆ ในหลายกิจกรรม ไม่ใช่แค่ในเทศกาลที่เราจัดประจำปี มีจัดคอนเสิร์ตแยกบ้าง อย่างปีที่แล้วเราก็จัดที่ River city เพื่อสนับสนุนน้อง ๆ และเพื่อน ๆ หลาย ๆ คนครับ” แบงค์ปิดท้ายบทสนทนานี้ด้วยการเล่าถึงเทศกาลที่เขามีส่วนร่วมเพื่อสนับสนุนเพื่อนร่วมวงการและเด็กรุ่นใหม่ที่กำลังก้าวขึ้นมา

ผลงานที่ภาคภูมิใจ